எப்பொழுதெல்லாம்
சுவாசிக்க தோன்றவில்லையோ
அப்பொழுதெல்லாம்
எழுத தோன்றுகிறது

வண்ணத்து பூச்சியை துரத்தும்
குழந்தையின் குதுகலத்தினை 
வண்ணத்து பூச்சி அறிவதில்லை...
சொல்லாத மெளனங்களோடும்
சொன்னாலும் - வளி இருந்தும் ஒலி கடத்தப்பட முடியா தூர இடைவெளிகளோடும் ...
ஆறாம் புலனோடு இல்லாத ஒன்றைத்தேடி
மண்ணை அடையும்முன் உதிர்ந்தும் உயிர் வாழ்கிற பறவையின் சிறகைபோல்
உன்னை துரத்திய குதுகலத்துடன்  இல்லாத ஒன்றை தேடி ....

எப்பொழுதெல்லாம்
கண்கள் காட்ச்சிகளை விட்டு விட்டு ஒளியை மட்டும் உள்வாங்குகின்றனவோ
எப்பொழுதெல்லாம்
காதுகள் மொழியை விட்டு விட்டு ஒலியை மட்டும் உள்வாங்குகின்றனவோ
எப்பொழுதெல்லாம்
மூக்கு மணங்களை விட்டு விட்டு வளியை மட்டும் உள்வாங்குகின்றனவோ
எப்பொழுதெல்லாம்
தோல்கள் தட்ப வெப்பத்தை விட்டு விட்டு தொடுதலை மட்டும் உள்வாங்குகின்றனவோ
அப்பொழுதெல்லாம்
ஆறாம் புலனாய் முளைத்துகொள்வாய் ;;;;;;
முன்பு நீ ........... இப்போது கவிதை

தேடி தேடி
செமித்தவைகள் எல்லாமே
உன்னை போலவே
தேட முடியாத - படி
தொலைந்து போயின

என்
காதலுக்கு உன்னோடு
காதலா இல்லை ஏக்கத்தோடு
காதலா
ஏங்கி ஏங்கியே முடிகிறது...

விஞ்ஞான உலகம்
இன்னோர் உலகம்
கண்டாலும் என்
காதல் கனவு
வெல்ல போவதில்லை

கல்லை தான் கடவுள் என்கிறீர்கள்  கடவுளை தான் கல் என்கிறீர்கள் , அவருடையதை அவருக்கே கொடுங்கள் என்று  கடவுள் தான் சொன்னார் கடவுளுடயத்தை கடவுளுக்கே எறிவது குற்றமா  - கடவுளே வந்து நான்தான் கடவுள் என்றால் கல்லால் ஏறியும் கலிகாலம் இது.